Arcadis bewonderenswaardig

Arcadis is een Nederlands advies- en ingenieursbureau dat – met meer dan 20.000 werknemers – wereldwijd opereert. Het is voortgekomen uit de Heidemaatschappij, waar mijn vader zo’n twintig jaar met toewijding heeft gewerkt. Groot was de deceptie dan ook toen hij en zijn collega’s van zestig jaar en ouder werden wegbezuinigd. Om de crisis van de jaren tachtig te overleven moesten ze vlijmscherp snoeien. Maar het drama werd nog groter toen de Heidemaatschappij met een boekhoudkundige truc failliet ging en zijn pensioen in een klap in rook opging. Wat heeft hij ze vervloekt. Wat een waardeloze tent! Maar nu – meer dan dertig jaar later – zie ik dat Arcadis een gezond toonaangevend bedrijf is dat menselijke waarden hoog in het vaandel heeft staan.

Geregeld zocht iemand van Arcadis contact met mijn vader: hoe het met hem ging? De eerste jaren had hij daar geen oren naar. De wond bleef lang open. Pas toen de rechter Arcadis verplichtte om toch de verworven pensioenrechten uit te betalen, kwam er weer licht voor hem aan de horizon. De dag dat hij 65 werd, kwam voor hem als een bevrijding. Meer dan ooit genoten mijn vader en moeder van het leven, met heerlijke zeiltochten op de Nederlandse wateren. Het mooie was dat op die memorabele dag die man van Arcadis voor de deur stond met bloemen. Ja, nu werd hij wel hartelijk verwelkomd met taart en koffie. Mijn vader kon dat gelukkig toen wel weer waarderen. Ieder jaar kwam hij weer. Heel bijzonder. Bijna vier jaar geleden is mijn vader op 85 jarige leeftijd overleden. En raad eens wie ook op de begrafenis was? De trouwe bezoeker van Arcadis. Maar het gaat nog verder. Vorige week is mijn moeder gezond en wel 80 geworden. Een half jaar geleden is ze ‘een nieuw leven’ begonnen in een prachtig appartement in Harderwijk. Een soort tweede jeugd. Vanmorgen vertelde ze mij opgetogen dat ‘die man van Arcadis’ haar had gebeld om haar te feliciteren en om te vragen of hij een bloemetje mag komen brengen. Bijzonder hè, waar maak je dat nog mee in een wereld waarbij het voorkomt dat geld de enige waarde is.

Gelukkig blijkt dat niet zo te zijn. Arcadis heeft als kernwaarden integriteit, ondernemerschap en alertheid als ‘toetssteen voor ons dagelijks werk’. Wat mij betreft kan daar ‘betrokkenheid en verbondenheid’ aan toegevoegd worden. Ik kan niet anders zeggen: ‘een waardevolle club van mensen’. Ook ikzelf heb dat zo ervaren. In de tijd dat ik meewerkte aan de ontwikkeling van de op geld gedreven Zuidas in Amsterdam, heb ik samengewerkt met een bevlogen en deskundige club van Arcadis. Het kan dus blijkbaar echt: geld verdienen met respect voor menselijke waarden. Arcadis is het voorbeeld!

Deel deze post

  • LinkedIn
  • Twitter
  • Facebook
  • Email

3 Reacties

ronvoskamp op 5 november 2013

De onzichtbare hand werkt echt

Opmerkelijke relatie tussen zorgen over economie en waarden
Vanaf 2008 wordt ieder kwartaal het ‘Continu Onderzoek Burgerperspectieven’ door  het SCP (Sociaal & Cultureel Planbureau) gepubliceerd. Het geeft een beeld van veranderingen in de opvattingen van burgers. Een vast onderdeel zijn de zorgen van de burgers, die naar voren komen als antwoorden op de vraag “Wat vindt u op dit moment de grootste problemen in ons land? Waar bent u zéér negatief of boos over?”. Veruit de meeste zorgen worden gemaakt over ‘samenleven & waarden’ en ‘economie & inkomen’. Wat opvalt is dat de zorgen over deze twee thema’s afzonderlijk in de tijd veranderen, terwijl ze bij elkaar opgeteld min-of-meer constant zijn. Uit de cijfers van het SCP destilleerde ik onderstaande grafiek, waaruit duidelijk blijkt dat deze twee zorgen om elkaar heen golven. Het lijkt erop dat de zorgen over ‘samenleven & waarden’ en ‘economie & inkomen’ elkaar in balans houden. Voor mij – en ik heb heel wat gelezen over waarden – is dit een opmerkelijke relatie die het onderzoeken waard is.

Waarden beteugelen eigengewin
Blijkbaar zijn de zorgen waarde en geld twee tegengesteld werkende krachten, die sturing geven aan onze samenleving. Dat geld dat is, is evident. Maar dat waarden – de opvattingen van burgers over wat in de samenleving wenselijk wordt geacht – zó krachtig zijn, verrast me. Zelfs midden in de financiële crisis, tussen 2009 en 2012, waren de zorgen over waarden groter dan de zorgen over geld. Een verklaring hiervoor zou kunnen zijn dat in die periode in de politieke arena een heftig immigratiedebat woedde met de Angolese jonge vluchteling Mauro als mikpunt, dat het CDA (Christen Democratisch Appel) haar grondwaarden verkwanselde voor het pluche en macht en dat financiële instellingen met gemeenschapsgeld overeind werden gehouden. Zorgen over geld kunnen blijkbaar naar de achtergrond worden gedrongen door zorgen over maatschappelijke waarden. Het lijkt erop dat burgers een beroep doen op gemeenschappelijke waarden wanneer het nastreven van eigen gewin de samenleving schade berokkent. Waarden moeten er dan voor zorgen dat het gedrag van de afvalligen weer in lijn komt met het wenselijke. Waarden sturen het gedrag, maar ze corrigeren het dus ook. Kennelijk is de behoefte van mensen om volwaardig deel uit te maken van een samenleving – in het algemeen – groter dan de behoefte aan eigen gewin. Dit principe zou kunnen verklaren waarom de zorgen over waarden en geld als twee tegengestelde golven om elkaar heen bewegen.

Waarden zijn onze nationale trots
Naast de zorgen wordt de burgers ook gevraagd wat zij juist goed vinden in Nederland. Veruit het hoogst scoort ‘samenleven en waarden’ en is daarmee volgens het SCP de nationale trots. De betekenis van waarden als richtingaanwijzers naar het goede leven mag daarom niet worden onderschat. De Griekse filosoof Aristoteles (384 – 322 voor Christus) – die aan de basis stond van het vrije westerse denken – wist dat al lang geleden. Een van zijn bespiegelingen was dat mensen streven naar geluk als het hoogste doel in het leven. Door louter het goede te doen zou ‘eudaimonia’ – de goede ziel – bereikt worden. Hij waarschuwde – toen al – voor het gevaar van geld. Geld zou mensen kunnen verleiden om zelfverrijking als het hoogste doel te zien, waardoor het werkelijke geluk ondergraven wordt. Ook Koningin Beatrix hing deze filosofie aan. Gedurende haar regeerperiode heeft zij voortdurend het belang van waarden onder het voetlicht gebracht. Wanneer dat maar kon, benadrukte zij steeds weer de betekenis van betrokkenheid, verbondenheid en vertrouwen. In haar kerstoespraak van 2011 – midden in de financiële crisis – uitte zij een cri de coeur met “Geen land kan er wel bij varen als mensen gericht zijn op eigen gewin. Bij het bepalen van de waarde van alles moet daarom meer gelden dan geld alleen.”. Zij mag dan ook met recht ‘Koningin van Waarden’ genoemd worden, die de nationale trots hoog in het vaandel had staan.

Waarden werken als een onzichtbare hand
Waarden lijken wel een ‘onzichtbare hand’ die voor balans in de samenleving zorgt. Zelfs midden in een financiële crisis kunnen mensen zich meer zorgen maken over waarden dan over geld. Wanneer waarden in de  verdrukking komen, dan komen burgers in het geweer om die te beschermen. Naar mijn idee zal dat steeds sneller en meer gebeuren. Vooral de sociale media met Facebook, Twitter en Linkedin speelt hierbij een krachtige rol. Juist door de  openheid en impact van deze platforms laten mensen zich van hun goede kant zien met sociaal wenselijk gedrag. Zo niet dan komt daar een bijna niet te stoppen golf van afkeuring en kritiek overheen of leidt dat tot een verbanning uit het sociale netwerk. Niet alleen personen, maar vooral ook instanties – zoals overheid, bedrijven en hulporganisaties – hebben daar mee te maken. Informatie gaat met lichtsnelheid de wereld rond. Vooral negatief nieuws is hot zoals de Engelse uitdrukking ‘bad news travels fast’ aangeeft. Misstanden worden publiekelijk aan de kaak gesteld, en binnen een dag kan de jarenlange opgebouwde reputatie naar de filistijnen gaan. Ouderen maken zich wel eens zorgen over de veranderde waarden van de jeugd – dat overigens van alledag is – maar volgens mij zal juist door de vernieuwingen in de maatschappij waarden als een ‘onzichtbare hand’ meer dan ooit zijn goede werk doen.

Deel deze post

  • LinkedIn
  • Twitter
  • Facebook
  • Email

Geen Reacties

ronvoskamp op 17 oktober 2013

De waarde-ring van Sinterklaas

Af en toe snuffel ik wat op internet naar boeken over waarde. Zo vond ik bij boekwinkeltjes.nl een alleraardigst boekje ‘De waarde-ring’ van Marten Toonder. Het verhaal vertelt over een oude grijsaard die uit zijn morsige jas twee schijfjes haalde voor Tom Poes en Olivier B. Bommel:  “Een bewijs van mijn waardering. Waarde-ringen. Geslagen van zazelstenen, opgehangen aan gedraaide kaaimandarm. Jullie mogen wensen van welke waarde-ring je de gave wilt hebben.” Ik dacht gelijk terug aan een bizar voorval toen ik Sinterklaas was.

Jaren was ik in Amsterdam op de zaterdag voor 5 december Sinterklaas. Iedere keer was het groot feest voor honderden kinderen die vol verwachting op de kade Sinterklaas en zijn Pietermannen stonden op te wachten.  Alles was tot in de puntjes geregeld: een mooie oude stoomboot en een prachtige uitrusting voor Sinterklaas en de Pieten. Maar die éne keer ontbrak de gouden ring met de fonkelende rode steen. Een Sinterklaas zonder ring is geen Sinterklaas. Jacco, die ieder jaar het kinderfeest organiseerde, kwam met een schitterende oplossing. Hij gaf mij met een serieus gezicht zijn eigen ring, die niet van een echte Sinterklaasring is te onderscheiden. “Het is een waardevol erfstuk, dus alsjeblieft doe er héél voorzichtig mee.”  De ring paste niet om mijn ringvinger, maar wel makkelijk om mijn pink. Gelukkig, het Sinterklaasfeest was gered en kon beginnen.

Het was die keer lekker weer. Het jaar daarvoor was het steenkoud en waaide het flink. Mijn mijter vloog door de lucht zo het IJ in. Gelukkig konden de kinderen niets zien. De mijter werd uit het water gevist en wat afgedroogd. Maar dit keer kon er weinig misgaan. Ik stond voor op de plecht, met in mijn linkerhand de staf en met rechts zwaaide ik naar de kinderen aan wal. Voorzichtig met mijn pink gekromd. Er mocht immers niets met het kostbare kleinood gebeuren. Het stoomschip meerde af aan de kade en alle kinderen zongen uit volle borst. En ik maar zwaaien. Nou je raad het al: ik vergat mijn pink, voelde de ring wegglijden en had het nakijken. In een prachtige boog plopte de glanzende ring van Jacco in het water. Ik zie hem nog gaan, als in een vertraging. Ik kon niets doen. Trouwens al zou ik het willen, het was daar hartstikke diep. De kinderen wilden Sinterklaas en niets anders. Maar hoe moest ik dit Jacco gaan vertellen?

Ik baalde enorm, maar wat moest ik. Sinterklaas zijn natuurlijk. Binnen op mijn zetel en met het grote boek van Sinterklaas hervond ik me gelukkig en de kinderen hadden dolle pret. Totdat … na een half uur Jacco met een ernstig gezicht door de menigte van kinderen naar voren kwam. Hij had natuurlijk gezien dat ik zijn ring niet meer om had. Ik versteende en stotterde wat door de microfoon. Hij kwam dicht bij me, pakte mijn hand beet en fluisterde in mijn oor: “Sinterklaas, ik geloof dat u wat vergeten bent” en schoof zijn ring weer om mijn pink. Ik was compleet verdwaasd en vroeg de kinderen om nog maar een keer een mooi lied voor Sinterklaas te zingen.

Hoe was dit mogelijk? Die ring was toch echt in het water geplompt en het was daar zeker vier meter diep. Ongelooflijk maar waar! Iemand die daar woonde had het zien gebeuren. Hij was van beroep duiker en was,  nadat iedereen naar binnen was, in vol ornaat met een duiklamp het IJ ingedoken en … warempel de glinsterende ring op de bodem gevonden. Geweldig hè, mijn Sinterklaasfeest en natuurlijk ook die van Jacco was gered. Een waardering om nooit te vergeten.

Deel deze post

  • LinkedIn
  • Twitter
  • Facebook
  • Email

Geen Reacties

ronvoskamp op 18 september 2013