De waarde-ring van Sinterklaas

Af en toe snuffel ik wat op internet naar boeken over waarde. Zo vond ik bij boekwinkeltjes.nl een alleraardigst boekje ‘De waarde-ring’ van Marten Toonder. Het verhaal vertelt over een oude grijsaard die uit zijn morsige jas twee schijfjes haalde voor Tom Poes en Olivier B. Bommel:  “Een bewijs van mijn waardering. Waarde-ringen. Geslagen van zazelstenen, opgehangen aan gedraaide kaaimandarm. Jullie mogen wensen van welke waarde-ring je de gave wilt hebben.” Ik dacht gelijk terug aan een bizar voorval toen ik Sinterklaas was.

Jaren was ik in Amsterdam op de zaterdag voor 5 december Sinterklaas. Iedere keer was het groot feest voor honderden kinderen die vol verwachting op de kade Sinterklaas en zijn Pietermannen stonden op te wachten.  Alles was tot in de puntjes geregeld: een mooie oude stoomboot en een prachtige uitrusting voor Sinterklaas en de Pieten. Maar die éne keer ontbrak de gouden ring met de fonkelende rode steen. Een Sinterklaas zonder ring is geen Sinterklaas. Jacco, die ieder jaar het kinderfeest organiseerde, kwam met een schitterende oplossing. Hij gaf mij met een serieus gezicht zijn eigen ring, die niet van een echte Sinterklaasring is te onderscheiden. “Het is een waardevol erfstuk, dus alsjeblieft doe er héél voorzichtig mee.”  De ring paste niet om mijn ringvinger, maar wel makkelijk om mijn pink. Gelukkig, het Sinterklaasfeest was gered en kon beginnen.

Het was die keer lekker weer. Het jaar daarvoor was het steenkoud en waaide het flink. Mijn mijter vloog door de lucht zo het IJ in. Gelukkig konden de kinderen niets zien. De mijter werd uit het water gevist en wat afgedroogd. Maar dit keer kon er weinig misgaan. Ik stond voor op de plecht, met in mijn linkerhand de staf en met rechts zwaaide ik naar de kinderen aan wal. Voorzichtig met mijn pink gekromd. Er mocht immers niets met het kostbare kleinood gebeuren. Het stoomschip meerde af aan de kade en alle kinderen zongen uit volle borst. En ik maar zwaaien. Nou je raad het al: ik vergat mijn pink, voelde de ring wegglijden en had het nakijken. In een prachtige boog plopte de glanzende ring van Jacco in het water. Ik zie hem nog gaan, als in een vertraging. Ik kon niets doen. Trouwens al zou ik het willen, het was daar hartstikke diep. De kinderen wilden Sinterklaas en niets anders. Maar hoe moest ik dit Jacco gaan vertellen?

Ik baalde enorm, maar wat moest ik. Sinterklaas zijn natuurlijk. Binnen op mijn zetel en met het grote boek van Sinterklaas hervond ik me gelukkig en de kinderen hadden dolle pret. Totdat … na een half uur Jacco met een ernstig gezicht door de menigte van kinderen naar voren kwam. Hij had natuurlijk gezien dat ik zijn ring niet meer om had. Ik versteende en stotterde wat door de microfoon. Hij kwam dicht bij me, pakte mijn hand beet en fluisterde in mijn oor: “Sinterklaas, ik geloof dat u wat vergeten bent” en schoof zijn ring weer om mijn pink. Ik was compleet verdwaasd en vroeg de kinderen om nog maar een keer een mooi lied voor Sinterklaas te zingen.

Hoe was dit mogelijk? Die ring was toch echt in het water geplompt en het was daar zeker vier meter diep. Ongelooflijk maar waar! Iemand die daar woonde had het zien gebeuren. Hij was van beroep duiker en was,  nadat iedereen naar binnen was, in vol ornaat met een duiklamp het IJ ingedoken en … warempel de glinsterende ring op de bodem gevonden. Geweldig hè, mijn Sinterklaasfeest en natuurlijk ook die van Jacco was gered. Een waardering om nooit te vergeten.

Deel deze post

  • LinkedIn
  • Twitter
  • Facebook
  • Email

Geen Reacties »

ronvoskamp op 18 september 2013 in Waardebril Blog posts

Trackback URI | Reacties RSS

Laat een reactie achter